DINARA

Dinara de Lichtjongen, Dinara de Lichtdrager, Dinara: Brenger van de Nieuwe Dageraad.

Dinara leefde in een rijk hier ver vandaan, op een planeet van grote schoonheid. Dinara was een mooie jongeling, die hield van alles wat met schoonheid te maken had. De harmonie van welluidende muziek. De sfeer van de schitterende paarse zonsondergang op hun planeet. De vreugde van het weerzien met vele familieleden op Aarde, want Dinara was onderweg. Onderweg naar zijn zielsfamilie, zijn Familie van Oorsprong, vr de Grote Trek naar de buitenplaneten was begonnen. Want velen waren weggetrokken, op weg naar nieuwe avonturen. Dinara had er veel over gehoord, want het was het oerverhaal van zijn volk. Van vader op zoon, van moeder op dochter, van grootouders op kleinkinderen werden de verhalen over hun familieleden levend gehouden, generatie op generatie. Maar, zoals altijd, na het verlies van het afscheid is er de vreugde van het weerzien. En zo was Dinara, met vele anderen van zijn planeet ver weg, weggetrokken om het weerzien met zijn Familie van Oorsprong mogelijk te maken. Vele lichtjaren reizen was hij al onderweg naar de Aarde en velen met hem. Dinara verheugde zich enorm op het weerzien met zijn familie. Hij had veel over de Aarde gehoord en gelezen op de grote schermen, waar beelden te zien waren van Aardlingen, aardse levens en omstandigheden. Hij wist dat het niet altijd gemakkelijk was geweest voor hen. De Grote Reis en de vele avonturen hadden gekost, maar ook veel opgeleverd aan wijsheid. Die verworven wijsheid deed Dinara verlangen om hen te ontmoeten. Dinara was ook wijs. Hij had veel kennis vergaard. Hij had gedronken uit de Grote Bron, zoals zijn volk het noemde. Dat gaf hem de titel Lichtdrager. En omdat hij, voorzien van wijsheid, was vertrokken naar de verre oorden van de buitenplaneten, waar Aarde er één van was, mocht hij zich ook Lichtbrenger noemen: Brenger van de Dageraad.

Dinara hoefde zich geen moment te bedenken, toen hij de grote Zilveren Vogel binnentrad, die hem naar de buitenplaneten zou brengen. Het leven aan boord was aangenaam. Hele velden en bossen en landerijen waren aan boord. De Zilveren Vogel was immers immens groot. Er was hier zowel cultuur als natuur en zijn gevoel voor schoonheid en harmonie werden gevoed als nooit tevoren. Na vele lichtjaren was de reis bijna ten einde. Ng kon de Zilveren Vogel niet landen: daarvoor was planeet Aarde te zwaar, te gevaarlijk ook. Maar zijn familieleden kon hij ontmoeten. Inmiddels waren familieleden al zover bewust, dat innerlijk contact mogelijk was. Dinara had zich toegelegd op telepathie. Er was een speciaal zendstation aan boord van de Zilveren Vogel. En ja hoor, de eerste contacten verliepen wonderwel goed. Er waren minder bewuste mensen dan ze hadden gehoopt, maar meer dan ze hadden verwacht, met wie verbinding  mogelijk was. Dinara verheugde zich enorm op de nieuwe samenwerking, die kon ontstaan tussen hem en zijn familieleden, want vanuit de Zilveren Vogel konden ze de mensheid al veel bieden aan steun, inzicht en ideen. Er moest nog veel gebeuren, voordat planeet Aarde het licht van de Dageraad steeds voller en helderder zou zien schijnen, maar hij, de Lichtbrenger, was aan zijn missie begonnen! Dat gaf veel voldoening en een immens gevoel van nieuwe vreugde. Hij, hij mocht zijn harmonie, zijn inzicht, zijn wijsheid, vergaard in vele jaren, inzetten op nieuwe manieren! Hij wist van de aanstaande gebeurtenissen, georganiseerd door bewuste mensen van goede wil, die de Nieuwe Aarde wilden helpen vormgeven. Hij wist dat hij zijn bijdrage kon leveren daaraan.

En, zo wist hij, één van zijn aardse familieleden was een speciale dame, één met wie hij een speciale connectie had. Want ooit, ver voordat zijn familieleden begonnen aan hun reis naar de buitenplaneten, was hij één geweest, versmolten met het liefste meisje ooit. Dat had hij van horen zeggen, van zijn voorouders. En hr zou hij innerlijk mogen ontmoeten en steunen vanuit zijn Zilveren Vogel. En 's nachts, in wat mensen 'slaap' noemen, zou zij hem mogen bezoeken in zijn Zilveren Vogel, zouden ze mogen dwalen door bossen en over velden en landerijen, zij tween, waardoor aan het gemis van altijd even een einde kwam. Dinara verheugde zich op de tijd die er aan kwam: de Zilveren Vogel naderde en naderde zijn voorlopige eindbestemming. De Dageraad was al zichtbaar voor de eerste bewuste mensen. Hij kon aan zijn project beginnen, maar ook aan zijn ontmoeting: oh, de vreugde, de intense vreugde, de overweldigende vreugde!