MET KABOUTERS NAAR ZWEDEN

SAMEN MET KABOUTERS  EN BEGELEID DOOR ELOHIM LUMINA NAAR ZWEDEN 

(Eric en Nienke gingen in juni 2013 naar Zweden. Het werd een vakantiereis met onverwachte belevenissen...)

Thuis, voorbereiding op de reis, kristallen voor Zweden:

Nienke: "De gedachte is mij ingelegd om één kristal mee te nemen en die in/bij Jönköping in te graven, gericht op Berlijn. Zelf dacht ik dat het cluster erbij, de vier Scandinavische landen verbindend, dienstig zou kunnen zijn. Dat cluster ligt hier al, bij ons centrale kristal. Maar wat is wijsheid?"

Lumina: "Lief kind, hier wachtte ik op, deze vraag van jou. Ons doel is de energie van de Scandische landen te verbinden met de energie van Berlijn, maar dan voedend, met meer rustige wijsheid en overvloed. Dat is de impuls die Scandinavië mee kan geven aan de rest van Europa, dat nu zozeer in verwarring is.  Als de verbinding vanuit Zweden/Scandinavië ontstaat, kan er organisch, op het juiste moment, energie worden uitgewisseld. De neutraliteit van Zweden wordt hiermee gewaarborgd. Pas als deze landen uit zichzelf de connectie zoeken, zal de verbinding niet alleen Noord-Zuid, maar ook Zuid-Noord kunnen gaan stromen. Het is een eerste impuls voor een later moment. Het heeft een lange tijd van rijping nodig, daar in Scandinavië, inherent aan  de landen en de landsaard. Maar het is adequaat, apropriate, om nu al iets in te bedden in het Zweedse land. Jönköping is centraal, neutraal, en kan daartoe goed dienen. Wees niet bevreesd dat je stenen anders gebruikt gaan worden dan voor het hoogste goed, want dat is jullie intentie. Dat respecteren wij en streven wij ook na. Het cluster is prima, want als het moment daar is om wakker te worden, gaat de energie van Europa rechtstreeks meedoen, gevoed vanuit jullie hoogste intentie."

Aan boord van Duitsland naar ZwedenWe verkennen na een goede nachtrust en ons ontbijt de veerboot. Eric neemt vervolgens nog een cappuccino in de eetzaal. Pieter en Pieternel, de kabouters die sinds Jodokus' vertrek bij ons in de tuin wonen, voegen zich onverwacht bij ons. Ze zijn apart naar Travemünde gereisd, onze kristallen volgend, maar daar wel mee aan boord gegaan, in een eigen, vrije hut, zo blijkt. Pieter vindt de reis wel interessant, maar Pieternel is bang. Bang voor het aan boord zijn, bang voor trollen in Zweden.

Langs de reling, beschut tegen de motregen door de reddingboten boven ons hoofd, genieten we even later van het uitzicht op de wijde zee. Op een gegeven moment trekken zeemeerminnen kort Nienkes aandacht. Hun zeepaleis is daar ergens, dus ze volgen onze boot niet.

Trelleborg: Het is heerlijk om al na tienen ’s ochtends het stadje binnen te rijden. Met regenbuien, dat wel, maar tussendoor is het droog. We parkeren onze auto, bezoeken een pinautomaat voor de nu broodnodige Zweedse kroner en even later genieten we van onze eerste echte fikapaus: de beroemde Zweedse koffiepauze met taart en bullar: Zweedse koffiebroodjes. Even later lopen we naar een plein, met een fontein midden in een bassin, gevormd door de staart van een immens beeld van een zeedraak met een zeemeermin, die zich vast houdt aan zijn vinnen. "Zie je wel, men wist van het bestaan van zeemeerminnen hier in Zweden”, zegt Nienke, "dat we vanmorgen een ontmoeting met zeemeerminnen hadden, is dus niet zo vreemd”.

Nadat we in het aangrenzende park hebben genoten van het oefenen van schoolkinderen voor een soort 'kinderen voor kinderen' voorstelling, gaan we echt op pad. Pieter en Pieternel bleven in de auto op ons wachten en reizen vanaf nu verder met ons mee. We volgen de kustweg en genieten van het rijke, iets heuvelachtige land van Skåne, met weidse akkerlanden en af en toe bossen. Onderweg kopen we jordgubbar: aardbeien, met een zo intense, volle, zoete aardbeiensmaak, zoals we die in Nederland niet kennen. De kabouters genieten met ons mee.  Ze nemen iets van de essentie. We hoeven ze niet te wassen, zo meldt Pieter ons nog, omdat Zweden veel minder gif spuiten dan Nederlanders. 

De immens grote camping richting Kristianstad is al gesloten, het parkeerterrein biedt te weinig privacy voor de nacht. Een poosje weten we niet wat we het beste kunnen doen. Dan is Eric plotseling heel beslist: hij vindt dat we door moeten rijden. Achteraf heeft hij het gevoel, dat hem dat ingefluisterd is door Pieter. Korte tijd later stuiten we op een kleine camping op een heuvelachtig terrein, waar een vijftiental caravans verspreid onder de bomen staan, met van boven uitzicht op zee: adembenemend mooi. Er zijn geen campinggasten. We richten ons in voor de nacht en slapen heerlijk knus in onze auto, de regen plotseling kletterend op ons dak.

De ochtend lokt ons met zonneschijn naar buiten. Pieter en Pieternel hebben voor een eigen onderkomen gezorgd, waar Pieternel zich veilig kon voelen. We zitten met z’n vieren aan het ontbijt en de kabouters genieten van de overgebleven aardbeien. Daarna trekken we door Blekinge. Pieter dringt er erg op aan om in één keer door te rijden naar het lange, smalle eiland Öland voor de zuidoostkust: "Dat zal jullie zéér goed doen!” Nienke duikt in de meegenomen reisgidsen. Öland blijkt Zwedens Rivièra te zijn en qua afstand ook nog goed te doen: slechts enkele uren doorrijden.  

Öland: Camping Stenåsabadet op Öland, meer naar het zuidoosten, is precies wat we zoeken. Campingplaatsen onder de bomen en op miniweitjes, stugor (huisjes) die uitnodigend liggen te wachten. Tot verbazing van onze caravanburen bouwen we onze auto om voor de nacht. Innig tevreden slapen we in, terwijl Pieter en Pieternel een lege stuga betrekken.

Afbeelding invoegen 

Nadat we een deel van de dakhoes en de achterklep helemaal opendoen, scheren zwaluwen daar onder door, op muggenvangst. De avondlucht is adembenemend mooi en de vele vogels trakteren ons op hun avondzang. De volgende dag besluiten we om enkele dagen rust te nemen en een stuga te betrekken. Om 11 uur zijn we al verhuisd naar onze stuga en zitten we intens tevreden in onze tijdelijke tuin te genieten van thee en cappuccino. Na de lunch slapen we lang en lekker. We beperken ons daarna tot boodschappen doen in het 16 km naar het westen gelegen Mörbylånga, koken vervolgens een simpel maaltje en maken tot slot een wandeling over het campingstrand. Tijdens het uitkleden voor de nacht valt Nienkes 12-vlakkig geslepen dubbeleinder kristal uit haar broekzak en valt daarbij in twee punten uiteen. Elohim Lumina laat Nienke meteen weten dat dit positief opgevat moet worden, omdat het een bedoeling heeft, die nog wel duidelijk zal worden. Die nacht slapen we weer lang, diep en droomloos.

We ontbijten met Turkse yoghurt en Zweedse muesli. Na afloop komt Pieter erbij. Hij heeft contact gemaakt met Zweedse kabouters, meer naar het zuiden van Öland. Pieternel is op dat moment nog bij hen en Pieter wil graag dat wij daar samen met hem naar toe gaan. De kleinste afgebroken kristalpunt moet mee, laat hij ons weten. En zo rijden we even later zuidwaarts. De eerste 30 km via vlak, open, vrij kaal terrein, wat Nienke doet twijfelen of ze Pieters boodschap wel goed ontvangen heeft. Het blijft nu eenmaal lastig om met kabouters te communiceren, als je hen niet kunt zien. Maar dan komen we in een bosrijker dorpje. Toch zegt Pieter dat we nog verder naar het zuiden moeten. En eindelijk, na kilometers, als we de zuidpunt van Öland naderen, doemen er in de verte bossen op. Natúúrlijk, natuurgebied Ottenby! Dat we daar niet aan gedacht hebben!

Ottenby: We rijden op Pieters aanwijzing door naar een bepaalde parkeerplaats en lunchen eerst aan een picknicktafel. Daarna trachten we in te voelen welke richting we in moeten slaan naar de gewenste kabouterplek. Het wandelpad loopt naar links, een dierenpaadje meer naar rechts naar de bosrand. Nienke heeft sterk het gevoel dat we naar rechts moeten. Het paadje volgend komen we na enkele tientallen meters bij een lage, cirkelvormige, platte verhoging, zo’n halve meter hoger dan het omringende landschap, op een wat opener plek, omgeven door bomen en struiken. Dat blijkt de bedoelde plaats te zijn! Het is een ontmoetings- en overlegplek voor de kabouters, zo wordt ons duidelijk gemaakt. Pieter had ons onderweg al laten weten dat hier heel behulpzame kabouters wonen, die een beschermende taak op zich genomen hebben. Het kristal wordt op hun aanwijzing ongeveer in het midden ingegraven, met de breekpunt naar beneden en de 12-vlakspunt naar boven, onopvallend nog ietsje zonlicht opvangend op het topje. De kabouters tonen zich heel blij en dankbaar. Voor nu zit onze taak er op. Wij maken een mooie wandeling, zien een roedel herten, terwijl de kabouters op de plek blijven.

In de stuga: Die avond komt Pieter nog even langs. De kabouters zijn heel blij, zo laat hij weten. Hij gaat nog met hen in overleg of er op koninkrijksniveau ook iets voor de kabouters kan gebeuren en zal daar de volgende morgen op terugkomen. Hij en Pieternel zullen verder bij de Zweedse kabouters blijven. 

Later die avond komt Jodokus. Hij laat ons weten dat alles goed is met Sibelle en de kinderen. De zwangerschap van hun derde kindje verloopt voorspoedig. Hij gaat doceren in Leuven, maar ze zijn er nog niet uit waar ze zullen gaan wonen. Het kabouterpaleis in de Ardennen is dan wel heel thuis voor Sibelle, maar ze is het na Parijs ook ontgroeid. Het is er voor haar te zwaar, te traag. Deze nacht blijft Jodokus bij ons slapen.

De volgende ochtend gaat Jodokus al vroeg voor overleg naar zijn vriend Pieter, Pieternel en de Zweedse kabouters. Maar na afloop meldt hij zich nog even. Hij heeft de hele dag contact gehad met Zweedse kabouters. Het is de bedoeling dat de stenen naar Solliden bij Bornholm gaan, het zomerpaleis van de Zweedse koninklijke familie. Niet alleen voor mensen, maar dus ook voor kabouters, weten we nu. De kabouterkoning en -koningin, die zich Gustav en Marie (een Duits-Poolse van oorsprong)  laten noemen, zullen er de volgende dag bij zijn.

Fit staan we deze ochtend op. Jodokus en Pieter zijn er al. Zoals gewoonlijk houdt Pieternel zich op de achtergrond. We gaan na het ontbijt, onze lunchtas mee, met de meegenomen stenen en het tweede deel van de afgebroken kristalpunt, richting Borgholm. Ten zuiden daarvan ligt Solliden, het zomerpaleis van de Zweedse koning. We picknicken eerst met uitzicht op de oude burcht.

Afbeelding invoegen 

Solliden: We worden verwelkomd door enige Zweedse kabouters, die ons wijzen waar we naar toe moeten. Achter het Engelse park kom je onder fuchsiabogen door bij vier banken, halfrond opgesteld, waar we gaan zitten om te overleggen.

Even later komen de kabouterkoning en -koningin naar ons toe. We worden hartelijk en vrij informeel begroet. De bedoeling is, dat de tweede afgebroken kristalpunt en zes citrienen cirkelvormig een plaats krijgen in het Engelse park. Het kristal, de 12-vlakspunt naar beneden, komt achter een eeuwenoude, machtige, rode beuk. Vijf van de zes citrienen worden door Nienke cirkelvormig ingegraven om een rond terrein. De zesde lukt maar niet: steeds zijn er mensen, ook een tuinvrouw is dichtbij en we mogen niet op het gras komen. (Natuurlijk doen we dat wél, dat moet wel, maar dan later, liefst ongezien).

Intussen stemt Eric zich af met vier paarsrode stenen met glimmers in zijn hand. Hij weet dat die voor een plek voor elfen zijn. Op zijn aanwijzing gaan we vervolgens langs een waterval naar het benedenpark. We lopen door tot een put in een wild bloemenweitje, met een paadje eromheen, waar Nienke op een bank gaat zitten.

Terwijl Eric de stenen op verschillende plaatsen in het bloemenveldje gooit, heeft Nienke onverwacht contact met Roza, het hoofd van de Raad van Wijze Elfen van het elfenpaleis in Drenthe. We hebben daar onlangs op aanwijzing van de elfen met heel veel stenen een upgrading gedaan en nieuwe plekken gecreëerd. Zoveel stenen zijn hier niet nodig, laat Roza weten. Het is goed en gemakkelijk voor de elfen om hier te leven, maar voor een vlotte onderlinge verbinding tussen Zweedse en Nederlandse elfen is het fijn dat hier stenen komen te liggen. Verder verloopt hun contact heel vanzelfsprekend. De Zweedse elfen zullen ook naar Drenthe komen.

Als Eric klaar is, genieten we rustig wandelend van een rotstuin en een Nederlandse rozentuin, ooit aangeboden door onze koningin Wilhelmina. Maar ineens krijgt Nienke haast: we lopen vlug terug naar het Engelse park. Zowaar: in geen velden of wegen zijn mensen te bekennen. De kabouters hebben kennelijk in de tussentijd die rust en leegte gecreëerd. Nienke hólt over het grasveld om de zesde citrien bij een jonge dennenboom in te graven. Klaar! De kabouters zijn blij en tevreden.

In de stuga: Na onze laatste nacht en het ontbijt komt Jodokus. We puzzelen waar we goed aan doen, want het Zweedse kabouter-koningspaar heeft er gisteren op aangedrongen dat we naar hun hoofdpaleis bij Stockholm zullen komen. Die stad staat niet op ons programma en we zien er tegenop. Het autoverkeer in Stockholm schijnt voor buitenlanders onbegrijpelijk zijn. We melden Jodokus dat we wel willen komen, maar dan later, als trip. Zonodig met z’n zessen, met ons internationale lichtwerkteam. Jodokus legt echter uit dat we meer uit gastvrijheid en hoffelijkheid waren uitgenodigd, om samen met de kabouters in de buurt van het paleis het midzomerfeest te vieren, niet omdat er nog ‘werk aan de winkel’ is. We zijn blij verrast: wat lief! En goed aangevoeld, want het is inderdaad een wens van Nienke om dat feest in Zweedse sfeer mee te maken. Toch weigeren we, onder grote dankzegging. Jodokus zal de boodschap overbrengen.

Dan stemmen we ons af op ons oorspronkelijke plan: Jönköping, waar het grote kristal en het cluster hun plek moeten vinden. Door de uitleg van Lumina weten we, dat we goed gekozen hebben. Bovendien lazen we deze dagen in Selma Lagerlöffs boek: 'Nils Holgerssons wonderbare reis' dat Jönköping dan wel laag ligt, maar dat er dichtbij wel een berg is: de Taberg. Jodokus laat ons nog weten dat een grote delegatie kabouters ons zal opwachten op die berg. Ze zijn vereerd dat deze plek in Zweden vanuit de lichtsferen is uitgekozen voor heel Scandinavië. Ook vertelt hij nog dat er vijf kabouter-koninkrijken zijn in Zweden, maar dat het Zweedse koningspaar van Stockholm en zomerverblijf Solliden een soort opper-koningspaar is voor heel kabouter-Zweden. Ze zijn echter al vrij oud. Daarom heeft Jodokus op hun verzoek contact gelegd met de kroonprinses en kroonprins, die open staan voor contacten met de naburige kabouterkoninginnen Borussia (Noord-Duitsland) en Gertrude (Zuid-Duitsland).

Jodokus kondigt zijn vertrek aan. Hij en Sibelle hebben besloten om te gaan bouwen. Niet in de Ardennen bij het paleis, niet in Leuven, maar op zichzelf, ergens buiten, met hun jonge gezin, terwijl hij in Leuven doceert. Al gauw is hij weg. Hun kindje is op komst: hij maakt haast met hun toekomstige woning. 

Weer op reis: Na de zes kilometer lange brug van Öland bekijken we eerst Kalmar. Bij een bakker met tearoom genieten we wederom van een overheerlijke fikapaus. Dan vervolgen we onze weg richting Jönköping. Via kleinere wegen, want we willen de beroemde glasfabriek van Orrefors niet missen. Zoveel kristal, als daar staat uitgestald, hebben wij nog nooit bijeen gezien! Van kunstwerken tot glasserviezen, van vazen tot hebbedingetjes: wát een enorm aanbod! Maar op de één of andere manier hebben we haast om bij de Taberg te komen, dus al gauw rijden we vrijwel onafgebroken door.

Afbeelding invoegenAfbeelding invoegenAfbeelding invoegen

De Taberg: We arriveren eerder op het parkeerterrein dan de kabouters hadden verwacht. Een Imbiss op het hooggelegen terras is niet te versmaden, want zelfs boven op de Taberg is het nog 25 graden. We laten het ons dan ook goed smaken. 

Terug op de parkeerplaats is het kaboutergezelschap inmiddels gearriveerd. Wel 50 kabouters wachten ons op, afkomstig uit alle vijf kabouter-koninkrijken, met kroonprinses Victoria en kroonprins Enkvist als vertegenwoordigers van het oude koningspaar. Er zijn zelfs enige kabouter-waarnemers uit Oslo! De plek voor de kristallen is snel bepaald. De hoogste top gaat niet, i.v.m. het restaurant, maar naast de parkeerplaats is een vrij stukje van enkele vierkante meters, met bomen, gras en bloemen, waar tussen twee keien gelukkig voldoende aarde is om de kristallen hun plek te geven. De kabouters helpen ons om de juiste richting te bepalen: de kristalpunt naar het zuiden, richting Berlijn. Het cluster ertegenaan, met punten wijzend naar Denemarken, Noorwegen en Finland.

Als de kristallen ingegraven zijn, stemt Eric zich af op Lumina, die zich in al haar luister laat zien aan de kabouters en via Eric het volgende tegen hen zegt: "Blij en verrast ben ik om jullie hier zo bijeen te zien. Het is nu de tijd om, na lang afgescheiden geweest te zijn, jullie weer meer te verbinden. Met elkaar, maar ook met de mensen, zoals met deze twee, die er voor open staan. Dat zullen er spoedig meer worden. Vooral jongeren, die beseffen, dat jullie echt bestaan, en niet alleen maar in sprookjes. Zo zal er meer verbinding komen tussen natuurwezens en mensen, en niet alleen in Zweden, maar in heel Scandinavië. Dit kristal, hier ingegraven, is het centrale punt voor heel Scandinavië, inclusief Denemarken en Finland. Het zal helpen geleidelijk aan steeds meer open te gaan voor de Nieuwe Tijd. Want er zullen ook verbindingen komen met het continent van Europa, als jullie daar geleidelijk aan naar toe gegroeid zijn. Maar vooral als het continent van Europa er aan toe is, want daar is nog veel onrust en verwarring. Jullie leven in een neutraal land en jullie zijn gelijkmatiger van temperament dan andere Europese volkeren: op het juiste moment zal er weer verbinding en uitwisseling komen. Dit kristal is jullie gegeven een dag vóór de zomerzonnewende: reden om de Nieuwe Tijd morgen, samen met dat grote feest, uitbundiger te vieren dan ooit tevoren!”

 Afbeelding invoegenAfbeelding invoegen

De deva van de Taberg zegt tegen Nienke: "Ik ben de deva van heel Zweden, ik heb hier mijn ankerplek. Ik ben zeer vereerd dat het kristal juist hier is ingegraven”. Achteraf geen wonder dat Nienke lang voordat we aan onze reis begonnen 'Jönköping' hoorde als plek waar het kristal zou moeten komen. Zoals ze door het boek over Nils Hogersson plotseling wist dat het de Taberg bij Jönköping moest zijn: de hoogste top van Småland, 150 m. hoger dan het dichtstbijzijnde dorpje. De Taberg, onder andere bestaande uit ijzererts, titanium, magnetiet en olivijn…

Vervolgens maken we een verbinding met de twee ingegraven kristallen op Öland, het koningseiland: één deel in de verhoogde cirkel van Ottenby en één deel in de tuin van het koninklijk verblijf Solliden bij Borgholm, bij de grote, rode beuk in het Engelse park. Deze driehoeksverbinding maakt, dat de beide delen van het kristal, dat in twee stukken viel, weer gaan samenwerken en in verbinding zijn met het grote kristal op de Taberg.

"De energie stroomt”, zegt Nienke, nadat we tussen de drie stenen regenboogbruggen hebben gevisualiseerd. De plek voor het grote kristal is zo gekozen, dat de energie langs het restaurant gaat en verten met elkaar verbindt. Via Öland is de verbinding met Finland goed te maken. De verdere activering, zo verzekert Lumina ons allen, zal geleidelijk gaan: op het juiste moment, als Scandinavië èn Europa daar aan toe zijn. Er is zowel vreugde als ontzag bij de kabouters en kroonprinses Victoria bedankt ons. De kabouters vragen ons om tijdens de zomerzonnewende in de buurt van de Taberg te blijven en pas zaterdag verder te reizen.

Pieter en Pieternel blijven bij de kabouters op de Taberg, terwijl wij twee Zweedse gids-kabouters mee krijgen, om een plek te zoeken voor de nacht. En die vinden we! Een klein strandje aan een meer, omgeven door bos en hei, zonovergoten. En als de drie meisjes, die samen met ons op het strand zijn, weg zijn, een overnachtingsplek op de ernaast gelegen parkeerplaats voor twee auto’s. We slapen er vredig.

Afbeelding invoegenAfbeelding invoegen Afbeelding invoegen

Zomerzonnewende: De ochtend lokt ons naar het water: we zwemmen! Daarna ontbijten we op het strandje, als enige aanwezigen. Maar als we vervolgens de auto rijklaar maken, komt een Zweedse vrouw op de fiets een praatje met ons maken. Ongevraagd vertelt ze ons dat de winkels deze dag al om 12 uur sluiten en dat we het midzomerfeest het beste vanaf  2 uur kunnen meemaken twee dorpjes verderop, vanaf de Taberg richting het Noorden. Hoe is het mogelijk! Kabouterwerk?

Na de koffie op het strandje vertrekken we. Eerst naar de Taberg, want Nienke herinnert zich dat de namen van de omringende dorpjes daar op een informatiebord staan aangegeven. De deva van Zweden blijkt ons ook nog te willen ontmoeten om ons te bedanken. Hij zegt dat hij het was, die de vrouw op de fiets naar ons toe leidde. Nienke vraagt daarop tevens zijn hulp voor een goede overnachtingsplek voor de volgende nacht, want het dreigt te gaan regenen.

Afbeelding invoegen  Afbeelding invoegenAfbeelding invoegen

Op het feestterrein genieten we met volle teugen. Een Zweedse man leidt ons rond over het terrein en de gebouwen van de Hymbygsgord, een klein museum is ingericht in een van de gebouwen. Terwijl hij later zijn taak op zich neemt om koffie te schenken, bewonderen wij op het feestterrein de meisjes met bloemen in hun haar, een optreden van volksdansers en het gezamenlijk dansen en zingen erna. Ook genieten we van een zakje gekocht traditioneel lekkers: koekjes en zoetigheid. We mogen foto's maken van enkele meisjes, die hun bloemenkransen vlechten. Een aardige vader van een van hen maakt een praatje met ons. Hij bezweert ons om de volgende dag Jönköping te gaan bekijken, voordat we verder noordwaarts trekken, en om daar een rondvaart te maken over het meer. Vervolgens wijst hij ons ongevraagd op de mogelijkheid om iets zuidelijker aan de snelweg een stuga te nemen voor de nacht. Het is geregeld! Met dankbaarheid ervaren we hierin de bemoeienis van de deva van Zweden. En ook realiseren we ons eens te meer hoe weinig mensen het door hebben wanneer ze geleid worden als ze in actie komen, of wanneer ze zelf iets verzinnen….

Weer op reis: Pieter en Pieternel komen in de ochtend langs in onze stuga. Ze nemen afscheid en gaan terug naar Nederland. Hun taak zit er op en Pieternel wil niet verder mee naar het Noorden reizen, omdat ze bang is voor trollen en het daar meer trollenland is volgens hen.

We laten na om Jönköping te bekijken. Zo warm als het eerst was, zo koud is het nu, en bovendien dreigt er regen te komen. Toch nemen we een warm middagmaal op een terras, met uitzicht over het grote meer. "Mårbacka, Mårbacka, Mårbacka,” ontvangt Nienke steeds van binnen. We besluiten daarom verder naar het Noorden te rijden, tussen de twee grote meren door, richting Mårbacka. Maar we nemen onderweg de tijd, bekijken leuke plaatsjes, kamperen op een fijne plek.

Afbeelding invoegen

Mårbacka: We denken naar een stadje te rijden, dat Mårbacka heet, maar het blijkt het idyllische vaderlijke huis te zijn van Selma Lagerlöff. Het is nu een museum, waar veel toeristen uit vele landen naar toe komen, om wat van de Selma-van-toen-sfeer op te snuiven. We arriveren bij een alleraardigst huis, maar wat hebben we hier te doen? Eric stemt zich af op Lumina: "Ja Eric, jullie zijn hier nu, zowat op het Noordelijkste punt van jullie reis door Zweden, vóór de ommekeer richting Ootmarsum. Jullie zullen anders thuis komen dan jullie gingen. Het traditionele Zweden, zoals Selma dat beschreef, bestaat in feite al nauwelijks meer. Het is al voltooid verleden tijd. Er is al zoveel vernieuwd en veranderd, dat het oude nog maar moeilijk ergens terug te vinden is. En dat wordt dan nog kunstmatig in stand gehouden. Selma staat voor het in woorden fotograferen van haar mooiste tijd, maar toch was ze zelf wel degelijk vooruitstrevend. Zij wilde niet terug, maar kostbare essenties van het verleden behouden en meegeven aan de nieuwe generatie(s). Nu is de Nieuwe Tijd aangebroken: iets wat haar van nature eigen was. Neem contact met haar op, hier, waar haar geest meer rondwaart dan elders, en zie wat er gebeurt. Dus zoek een onderkomen in deze streek. Lumina.”

We blijven niet lang op Mårbacka, maar komen er natuurlijk wel terug. We verkennen de omgeving en zoeken een slaapplaats rondom het door Selma zo geliefde Flyken-meer. Een leuk theehuis wacht ons hoog bij een nu verlaten skipiste. Terugrijdend zien we een enorm beeld, versierd met bloemen, van Nils Holgersson op de witte ganzerik met wijd uitgespreide vleugels. Het blijkt te staan bij de entree van Rottnerospark. We bekijken het park met zijn prachtige tuinen en beelden. Er staat ook een beeld van Selma Lagerlöff en van degene die heeft moeten dienen als voorbeeld voor de persoon Gösta Berling, bekend van Selma's boek: 'De Gösta Berlings Saga'

Afbeelding invoegenAfbeelding invoegenAfbeelding invoegen

Maar tegen half zes krijgt Nienke een onverklaarbare haast om het park te verlaten. Wéér een duwtje, want eenmaal buiten blijkt het eerst verlaten parkeerterrein te zijn volgestroomd met auto's. Rijen mensen lopen naar een gebouw. Op onze vraag horen we, dat er die avond een voorstelling is van Nils Holgerssons wonderbare reis, die om 6 uur zal beginnen. Terwijl Eric twee van de laatste kaartjes weet te bemachtigen, maakt Nienke op de éénpitter vlug een hapje warm.  En daarna is het genieten van een geweldig theaterstuk. We kunnen het Zweeds heel goed volgen, omdat we onderweg in de auto net het boek -in het Nederlands- hebben gelezen. 

Maar oh, help, het regent pijpenstelen als we pas tegen tienen buiten komen. We kunnen niet in de auto slapen. Hoe vinden we nog een onderkomen? Over de brug gaan we rechtsaf, op goed geluk. Enkele kilometers verder staat een bordje 'STUGA' langs de weg. Het is al kwart over tien, laat. We aarzelen dan ook om aan te bellen, als de deur al open gaat. Op ons 'Sorry we're so late" reageert de man, die ons opendoet, in onze eigen moedertaal: "Oh, maar jullie zijn Nederlanders!" Hij woont sinds vijf jaar in Zweden en heeft een baan in de tuinen van Rottneros, het park dat we die middag bezochten. Het bordje heeft hij net diezelfde dag geplaatst, de douche wordt de volgende morgen aangesloten. We zijn zijn allereerste gasten en we zijn welkom. Wederom kregen we hulp! We besluiten meteen maar om enkele dagen te blijven en we slapen er diep en goed.

Afbeelding invoegenAfbeelding invoegen 

De volgende dag begint rustig. Eric valt na het ontbijt zelfs weer in slaap. Daarna rijden we naar Mårbacka. In het ochtendlicht zagen we dat huis is al zichtbaar vanuit onze stuga, met slechts één boerderij ertussen! Deze keer heeft Nienke heel snel contact met Selma Lagerlöff: in de tuinen, waar ze summier flarden vertelt over haar jeugd, het spelen in hun kindertijd, over haar ouders. Het huis mogen we alleen binnen met een gids, op vaste uren, het levert geen verder contact op met Selma. Het huis is nu een museum, haar bibliotheek is intact en bevat boeken over Gautama Boeddha, het boek van Paramahansa Yogananda, naast boeken over verre landen, Duitse, Franse, Engelse en Zweedse literatuur, ook vertaalde klassieken. Ze getuigen van een erudiet, breed georiënteerd, vooruitstrevend mens.  

De inrichting van het huis is nog steeds zoals Selma er leefde, lange tijd samen met haar vriendin. De koperen keuken (zelfs het aanrechtblad en de gootsteen!) was haar trots, maar was een crime voor het keukenpersoneel. Iedere dag controleerde Selma of alles wel gepoetst was en visite werd steevast meegenomen om de keuken te bewonderen. 

Wil de Selma van nu iets van ons? Wil ze toetreden tot de energetische Raad van Europa, vanuit de sferen? Ze was internationaal georiënteerd, maatschappelijk heel betrokken en vooruitstrevend voor haar tijd, zowel op sociaal en politiek gebied, als op gebied van milieu, onderwijs en gezondheidszorg.Nienke komt er niet uit en heeft verder ook geen contact met Selma. Daarom vraagt ze: "Mårbacka, we zijn er nu. Maar ik krijg geen informatie, op geen enkele wijze. Niet wie mij het woord Mårbacka inlegde, niet wie ons deze stuga deed vinden, het dichtst bij Mårbacka, noch met welk doel. Aan wie mag ik inzicht vragen?”

"Mij, Lumina. Je ben hierheen gekomen om contact te leggen met Selma Lagerlöff en dat heb je gedaan. Je kon niet weten wat de uitkomst zou zijn en wij ook niet, gezien de menselijke vrije wil. Maar Selma lijkt ons een geweldige aanwinst in het Europateam, van het kaliber van Dag Hammarskjöld. Ze was een vrouw en moest in die tijd anders doorbreken dan ze als man had gekund, maar ze heeft veel inzet getoond op zeer veel terreinen en daar ook goede resultaten in geboekt. Ze heeft contact met je gehad, maar aarzelt nog. Wel kent ze je signatuur nu, zodat ze ook contact met jou kan opnemen als je elders bent in Zweden, of thuis. Geniet dus rustig van je vakantie, ook al komt er verder niets, en zet samen met Eric gewoon je eigen koers uit. Laat het lopen zoals het loopt. Lumina”.

Op terugweg naar Nederland:  We rijden via westelijk Zweden, tussen het westelijke meer en de zee door, genietend van landschappen en dorpjes. Van Göteborg met zijn zondagsontbijt op een terras en een vriendelijke vrouw in een spirituele winkel, die blij is met ons verhaal over de nieuwe internationale verbindingsplek op de Taberg. We vinden slaapplekken op een camping en op een prachtige plek aan zee.

Afbeelding invoegenAfbeelding invoegen

Zo belanden we uiteindelijk op het schiereiland Bjärehalvön.

Bjärehalvön: De eerste badplaats, Båstad, is toeristisch druk, dus we rijden verder. Een bord lokt ons naar Norrviken Trädgårdar: geweldig aangelegde parkachtige tuinen rondom een voormalig landhuis, nu een expositieruimte met theeserre. We picknicken eerst bij de auto. Er zijn meer mensen die dat doen. Veel auto’s zijn er niet en het is er ruim, rustig en zonnig. Dat bezichtigen we de tuinen. "Een paradijs voor tuinliefhebbers”, meldt onze Capitool reisgids, en niets is minder waar. We vinden in een verborgen hoek een vervlogen paradijs. Omsloten door mooi hekwerk, afgewisseld met hoge beplanting, was daar eens een zwembad, met buitendouches, badhokjes, zit- en ligplaatsen. Voor ons geestesoog verrijzen rijke beelden uit vervlogen tijden.

We lopen door naar de kruidentuinen en strijken neer op een zitje. Als gauw zitten we te soezelen in het milde, warme zonnetje. We dommelen in slaap. Als we wakker worden, merkt Nienke een kabouterdelegatie op. Hoe is het mogelijk: we zijn - ongeweten - beland in de zomerresidentie van het vijfde kabouterrijk! Het gaat er niet heel formeel aan toe. Samen met hen gaan we naar beneden, naar de Japanse tuin. Daar ontdekken we een grote, heel breed en laag gebleven reuzenboom, een kronkelbeuk, met een omvang zoals je die slechts in fantasiebomen zou tegenkomen: ideaal voor kinderen om in te klimmen en te spelen. Eric maakt contact met deze oerboom, die overhuifd wordt door hogere bomen en daardoor niet eens opvalt, tenzij je ‘er tegenaan loopt’. Eric suggereert de boom om contact te maken met het 13-voudig bewustzijn. Hij voelt zich nietig naast deze boom, maar wordt onmiddellijk gecorrigeerd: niet de vorm, niet de grootte is bepalend, maar iemands wakker zijn, bewustzijn, weten van een groter geheel. Als Eric zijn ervaringen met Nienke deelt, stelt ze voor om op deze plek, bij deze boom, het 13-voudig bewustzijn ter beschikking te stellen aan de kabouters en andere wezens, aan het park. "Even wachten”, zeggen de kabouters, "dan roepen we iedereen hier naar toe”. Nienke stelt de kabouters voor om contact te maken met Jodokus. Laat hem maar een rondreis maken naar alle vijf Zweedse kabouterrijken, om de kabouters te laten delen in zijn kennis en ervaring, is haar voorstel.

Afbeelding invoegenAfbeelding invoegen

Vertrek uit Zweden:  We vinden op Bjärehalvön een schitterende laatste camping, waar we vast van plan zijn enkele dagen te blijven. We horen van een uitstekend visrestaurant, Eric kan zwemmen in zee, we hebben een fijne plek, dus wat let ons? Zo gezegd, zo gedaan.

Maar een dag eerder dan gepland krijgen we beiden de ingeving om plotseling op te breken en te vertrekken. Uiteraard na Erics ochtend-zwempartij, een verrukkelijke douche en ons ontbijt. Het is vroeg, het weer is goed, we hebben geen haast. Om 10 uur vertrekken we: alles is schoon en droog ingepakt. We rijden binnenweggetjes, om van dit schiereiland te genieten, tot de E45 ons naar Helsingborgs haven voert. Oh, wonder: we weten niets van een dienstregeling, maar kopen een kaartje zoals bij een tolweg en… rijden meteen aan boord. Ongeweten blijken we hulp gehad te hebben van onze Zweedse gidskabouters, die vlak voor de afvaart aan boord haastig afscheid van ons nemen. Nog geen twee minuten na het oprijden varen we al! 

Het is genieten, deze 25 minuten durende overvaart naar het Deense Helsingör, van het uitzicht, met cappuccino, thee en heerlijke Zweedse vruchtentårta: gekocht van, hoe is het mogelijk, onze laatste Zweedse kroner!  Achter ons pakken zich  boven Zweden zware, donkere regenwolken samen. Daar gaat veel regen vallen, dat is duidelijk. En wij, we verwarmen ons lekker aan het zonnetje. Ook later, tijdens onze reis door Denemarken en Zweden terug naar huis, blijft het zonnig.  We zijn wederom geholpen, met dank aan de kabouters!